We zijn inmiddels een maandje verder. Veel valt er niet te melden. We hebben her en der een lijstje opgehangen en de wc en badkamer voorzien van een laagje wit. Maar echt klussen... dat doen we niet.
Klussen met kindjes gaat heel moeilijk. Een schilderijtje ophangen kost je zo drie weken. Dat is nou eenmaal zo. Klussen zonder geld gaat ook moeilijk. En na klus- en verhuispraktijken zijn we wel een beetje door de reserves heen. Jammer, aangezien er nog een heleboel wacht om op geknapt te worden... maar dat gaat dus allemaal op de lange baan.
Dus doen we een poging tot wonen. En tot wennen. En tot het overleven van de nachten. We zetten alle voordelen van het huis op een rij: ruime woonkamer, mooie afwerking, geen tocht, alles op de plek waar we het willen hebben, kinderwagen in de gang ipv in de huiskamer, we kunnen best een poosje doorgaan. Voor al die dingen zijn we ook wel dankbaar, zeker op regenachtige dagen.
Maar wennen. Nee, dat nog steeds niet. Af en toe kijken we even weemoedig op Funda. Naar huizen die wel op de goede plek staan. Stom, zelfkwelling. Maar je moet altijd iets te wensen hebben.
We kochten een huis in Oog in Al. Mooi jaren '30 huis, alleen wel in de jaren '30 blijven hangen. Wij gaan dit huis zo'n 80 jaar vooruitschoppen in de tijd. En we hopen dat dat een beetje gaat lukken!
vrijdag 15 juli 2011
dinsdag 14 juni 2011
Verhuisd
Inmiddels zijn we verhuisd. Vraag niet hoe, maar we zijn het. Het was nogal een klus. Iedere keer als Hanneke met de auto richting klushuis ging, reden er ook een x-aantal kratten mee met troep. Maar dat was lang niet alles...
Het huis aan de Magdalenastraat moest toch een keer leeg. Voor juni, welteverstaan. Dus in de week ernaartoe ruimden we een avond en een dag in om te verhuizen. We hebben ons het ongans gesjouwd, met z'n tweetjes en twee auto's. En heel heel heel veel klapkratjes van de AH. Toen de dag voorbij was, hadden we de basics aan de Haydnlaan. Bedden, toiletspullen, pannen en servies. Leven was dus mogelijk. En dat deden we dan ook meteen. Voor Isin en Nim schroefden we hun bedjes in elkaar, Neas maakte meteen de overstap van wiegje naar ledikant.
Maar er was meer
Maar er was meer... de zolder was nog niet leeg, de eerste verdieping leek op een achtergelaten slagveld en over de woonkamer en keuken zullen we het helemaal maar niet hebben. Dus gingen we zaterdag terug, weer samen, om de laatste dingen te halen. We pakten in, en pakten in, en pakten nog meer in, en reden heen en weer. En toen was het nog niet klaar. Dus zondag gingen we nóg een keer. Zonder fut, energie of wat dan ook - dat heb je als je overdag heel hard werkt en 's nachts nauwelijks kunt slapen vanwege het liefste babietje ter wereld - en we ruimden de boel uiteindelijk toch leeg.
Zwaar
En dat valt, hoewel je toch heel druk met verhuizen bent, zwaar. De laatste keer je huisje zien, leeg, kaal, en dan de deur achter je dichttrekken. We waren er stil van. En dat zijn we nu nog steeds. Tenminste... ik (Hanneke) schijn het er doorgaans het moeilijkst van allemaal mee te hebben. Natuurlijk is dit een mooi huis, maar het blijft op de verkeerde plek staan. En ja, daar worden een hoop tranen om gelaten. Hoe hard iedereen ook roept 'dat het wel went'. Is dat eigenlijk niet het stompzinnigste wat er is? Dat je vergeet hoe mooi iets kan zijn, doordat iets minder moois 'wel went'?
En verder
Het is kamperen in eigen huis. Het is niet anders. Niet zo van deze tijd. Soms erg lastig: "papa, auuuwwww voet!" "Ach meisje, heb je een splinter in je voetjes?" "Ja *sjimp* Auw trap kapot". Maar goed. We kunnen er wonen. En we hebben in de huiskamer meer ruimte. En het ziet er best aardig uit, op de zolder en de badkamer na. Maar ja. Het went vast wel.
Het huis aan de Magdalenastraat moest toch een keer leeg. Voor juni, welteverstaan. Dus in de week ernaartoe ruimden we een avond en een dag in om te verhuizen. We hebben ons het ongans gesjouwd, met z'n tweetjes en twee auto's. En heel heel heel veel klapkratjes van de AH. Toen de dag voorbij was, hadden we de basics aan de Haydnlaan. Bedden, toiletspullen, pannen en servies. Leven was dus mogelijk. En dat deden we dan ook meteen. Voor Isin en Nim schroefden we hun bedjes in elkaar, Neas maakte meteen de overstap van wiegje naar ledikant.
Maar er was meer
Maar er was meer... de zolder was nog niet leeg, de eerste verdieping leek op een achtergelaten slagveld en over de woonkamer en keuken zullen we het helemaal maar niet hebben. Dus gingen we zaterdag terug, weer samen, om de laatste dingen te halen. We pakten in, en pakten in, en pakten nog meer in, en reden heen en weer. En toen was het nog niet klaar. Dus zondag gingen we nóg een keer. Zonder fut, energie of wat dan ook - dat heb je als je overdag heel hard werkt en 's nachts nauwelijks kunt slapen vanwege het liefste babietje ter wereld - en we ruimden de boel uiteindelijk toch leeg.
Zwaar
En dat valt, hoewel je toch heel druk met verhuizen bent, zwaar. De laatste keer je huisje zien, leeg, kaal, en dan de deur achter je dichttrekken. We waren er stil van. En dat zijn we nu nog steeds. Tenminste... ik (Hanneke) schijn het er doorgaans het moeilijkst van allemaal mee te hebben. Natuurlijk is dit een mooi huis, maar het blijft op de verkeerde plek staan. En ja, daar worden een hoop tranen om gelaten. Hoe hard iedereen ook roept 'dat het wel went'. Is dat eigenlijk niet het stompzinnigste wat er is? Dat je vergeet hoe mooi iets kan zijn, doordat iets minder moois 'wel went'?
En verder
Het is kamperen in eigen huis. Het is niet anders. Niet zo van deze tijd. Soms erg lastig: "papa, auuuwwww voet!" "Ach meisje, heb je een splinter in je voetjes?" "Ja *sjimp* Auw trap kapot". Maar goed. We kunnen er wonen. En we hebben in de huiskamer meer ruimte. En het ziet er best aardig uit, op de zolder en de badkamer na. Maar ja. Het went vast wel.
maandag 9 mei 2011
zondag 1 mei 2011
de eerste verdieping
Eerste verdieping stucwerk:
Eerste verdieping kast met deuren op de kamer die waarschijnlijk niet onze kamer wordt (voorlopig) :-\
En het bad:
Eerste verdieping kast met deuren op de kamer die waarschijnlijk niet onze kamer wordt (voorlopig) :-\
En het bad:
maandag 18 april 2011
Sentiment
Gister kwam er een dame aan de deur. Of ze even binnen mocht kijken. Een bezichtiging van ons huidige huis uit onverwachte hoek. Maar natuurlijk, kom binnen. Het huis moet toch verkocht worden.
Ze was heel erg gecharmeerd van ons huisje. Alles vond ze leuk: de omgeving, de rozen, de kamer van Isin, perfect! Ze kwam uit Engeland en zocht een huisje voor haarzelf. Natuurlijk doen wij ons best om zoveel mogelijk leuke dingen over ons huisje te vertellen aan mensen die komen kijken, wat helemaal niet moeilijk is, want het ís nou eenmaal een heerlijk huisje op een fantastische plek.
Auw
Maar toen ze weg was, kwam de klap. Het idee dat we serieus ons huis wel eens zouden kunnen verkopen, kwam harder aan dan we ooit hadden kunnen denken. Het deed pijn. Het gaf een naar gevoel in de buik. En een nat gevoel in de ogen.
Maar... jullie willen toch verhuizen?
Natuurlijk willen we verhuizen. Maar eigenlijk niet verder dan een meter of 100 van ons huidige huisje vandaan. Dat was ook in beginsel de opzet, om hier iets vlak om de hoek te kopen. En dat hebben we geprobeerd. Uren en uren hebben we gezocht naar huizen, bouwvallen, panden en appartementen die we konden betalen, op konden knappen of konden delen met iemand anders. Maar helaas, het lukte niet. De huizen hier zijn echt te duur. Zelfs een bouwval die compleet gesloopt en weer opgebouwd moet worden, is niet te financiëren door een modaal verdienend stel, zo bleek.
Eh... en dus?
En dus. Dus kochten we een huis in Oog in Al. En iedereen blijft maar roepen wat een prachtige wijk dat is. En gelijk hebben ze. De huizen zijn mooi om te zien. De straten zijn ook niet lelijk. Maar het is niet de plek waar we nu wonen. En dat zal het nooit worden ook.
Wat hier dan zo fijn is? Het park, om te beginnen, met die prachtige bomen. En die ene boom waar de elfjes in wonen, waar Isin en Nim altijd even in het gat moeten kijken of ze ze nog zien. De hoek van de Sterrenwacht aan het water. De grote paddestoelen achter de Sterrenwacht, waar trolletjes op zitten in de nacht. Het loopje over de Maliebaan. De gekke hoekjes in de straten. De doorsteekjes door het museum, die niemand kent. De stiekeme binnentuinen waar je heel alleen doorheen kunt lopen omdat ze zo verborgen zijn. De verschillende huisjes aan de gracht. De werven. De kleine rare deurtjes, waar volgens de kindertjes kabouters achter wonen (en waar paps en mams graag aan meespelen). De randjes waarover Isin en Nim balanceren, de kleine, schreve, gebroken trapjes waar ze op zitten. Het speeltuintje om de hoek. Het beeld van Jan van Nassau, en zijn vriendje om de hoek - Francois Villon - die we altijd even goedemiddag bonjouren. De rozen boven ons huis. De buurman, die ze ongevraagd knipt. Onze buurvrouw, eerste filosofielerares van Nederland, de andere buurvrouw, die de halve wereld afreist omdat ze alles wil zien, proeven, voelen en beleven. En natuurlijk de peuterschool, op de oude binnenplaats achter de Springweg en de Agatha Snellenschool, waar Isin strakjes naartoe gaat, en later Nima en Neas ook. Dat is er allemaal zo fijn. En nog veel, véél meer.
Maar jullie stellen je wel een beetje aan, toch...
Dat zeggen wel meer mensen. Logisch, want inleven in andermans gevoelens is het moeilijkste dat er bestaat. Als het al niet onmogelijk is. Maar hoe kunnen we nou eens uitleggen wat deze plek voor ons betekent? Misschien is het goed om te beginnen met het feit dat we hier samen een heel mooi leven hebben opgebouwd. Met z'n tweeën. En dat we hier drie kindjes op de wereld hebben gezet. Op deze plek, in dit huisje. Dat geeft een enorme energie aan deze plek. En om in vergelijkingen te vervallen... Ken je het gevoel dat je na een flinke verkoudheid weer kunt ademhalen door je neus? Dat gevoel hebben we elke dag weer als we beseffen dat we hier wonen. Ken je die heimwee nog van vroeger, als je een week op kamp moest, maar niets liever wilde dan naar huis gaan? Dat je lag te huilen in de nacht? Zo voelt het als er een potentiële koper voor onze deur staat. Stel je eens voor dat iemand je een arm afhakte. Of dat je met je hoofd onder water wordt gehouden en je al je zuurstof op hebt gebruikt. Dat is een bescheiden beschrijving van waar we doorheen gaan.
Alleen... jullie hebben zelf dat huis gekocht
Ja. Klopt. En een mooi huis wordt het ook wel. Maar er komt nog wel meer bij kijken dan een mooi huis hebben. De stress eromheen. Het missen van ons huidige plekje. En het was ook nodig, want op 70 m2 leven met vijf mensen, dat is echt heel lastig. Vroeger... ja, toen ging dat wel. Of ook niet. Maar wij vinden het moeilijk. En we willen graag een paar meter extra zodat we elkaar niet continu voor de voeten lopen. Dus kochten we een groter huis. Maar dat was pas nadat we daadwerkelijk álles hadden geprobeerd om hier te kunnen blijven, tot een inzamelingsactie aan toe (waar je wonderbaarlijk veel boze gezichten om krijgt... Nederland is wat inconsequent wat geld uitgeven betreft, maar dat is een ander verhaal).
Kortweg
We moeten verhuizen. En we gaan de ruimte heel erg op prijs stellen. Maar onze straat, die we met heel erg veel pijn in het hart gaan verlaten, gaan we missen. Want dit is thuis. En dat zal het altijd blijven.
Ze was heel erg gecharmeerd van ons huisje. Alles vond ze leuk: de omgeving, de rozen, de kamer van Isin, perfect! Ze kwam uit Engeland en zocht een huisje voor haarzelf. Natuurlijk doen wij ons best om zoveel mogelijk leuke dingen over ons huisje te vertellen aan mensen die komen kijken, wat helemaal niet moeilijk is, want het ís nou eenmaal een heerlijk huisje op een fantastische plek.
Auw
Maar toen ze weg was, kwam de klap. Het idee dat we serieus ons huis wel eens zouden kunnen verkopen, kwam harder aan dan we ooit hadden kunnen denken. Het deed pijn. Het gaf een naar gevoel in de buik. En een nat gevoel in de ogen.
Maar... jullie willen toch verhuizen?
Natuurlijk willen we verhuizen. Maar eigenlijk niet verder dan een meter of 100 van ons huidige huisje vandaan. Dat was ook in beginsel de opzet, om hier iets vlak om de hoek te kopen. En dat hebben we geprobeerd. Uren en uren hebben we gezocht naar huizen, bouwvallen, panden en appartementen die we konden betalen, op konden knappen of konden delen met iemand anders. Maar helaas, het lukte niet. De huizen hier zijn echt te duur. Zelfs een bouwval die compleet gesloopt en weer opgebouwd moet worden, is niet te financiëren door een modaal verdienend stel, zo bleek.
Eh... en dus?
En dus. Dus kochten we een huis in Oog in Al. En iedereen blijft maar roepen wat een prachtige wijk dat is. En gelijk hebben ze. De huizen zijn mooi om te zien. De straten zijn ook niet lelijk. Maar het is niet de plek waar we nu wonen. En dat zal het nooit worden ook.
Wat hier dan zo fijn is? Het park, om te beginnen, met die prachtige bomen. En die ene boom waar de elfjes in wonen, waar Isin en Nim altijd even in het gat moeten kijken of ze ze nog zien. De hoek van de Sterrenwacht aan het water. De grote paddestoelen achter de Sterrenwacht, waar trolletjes op zitten in de nacht. Het loopje over de Maliebaan. De gekke hoekjes in de straten. De doorsteekjes door het museum, die niemand kent. De stiekeme binnentuinen waar je heel alleen doorheen kunt lopen omdat ze zo verborgen zijn. De verschillende huisjes aan de gracht. De werven. De kleine rare deurtjes, waar volgens de kindertjes kabouters achter wonen (en waar paps en mams graag aan meespelen). De randjes waarover Isin en Nim balanceren, de kleine, schreve, gebroken trapjes waar ze op zitten. Het speeltuintje om de hoek. Het beeld van Jan van Nassau, en zijn vriendje om de hoek - Francois Villon - die we altijd even goedemiddag bonjouren. De rozen boven ons huis. De buurman, die ze ongevraagd knipt. Onze buurvrouw, eerste filosofielerares van Nederland, de andere buurvrouw, die de halve wereld afreist omdat ze alles wil zien, proeven, voelen en beleven. En natuurlijk de peuterschool, op de oude binnenplaats achter de Springweg en de Agatha Snellenschool, waar Isin strakjes naartoe gaat, en later Nima en Neas ook. Dat is er allemaal zo fijn. En nog veel, véél meer.
Maar jullie stellen je wel een beetje aan, toch...
Dat zeggen wel meer mensen. Logisch, want inleven in andermans gevoelens is het moeilijkste dat er bestaat. Als het al niet onmogelijk is. Maar hoe kunnen we nou eens uitleggen wat deze plek voor ons betekent? Misschien is het goed om te beginnen met het feit dat we hier samen een heel mooi leven hebben opgebouwd. Met z'n tweeën. En dat we hier drie kindjes op de wereld hebben gezet. Op deze plek, in dit huisje. Dat geeft een enorme energie aan deze plek. En om in vergelijkingen te vervallen... Ken je het gevoel dat je na een flinke verkoudheid weer kunt ademhalen door je neus? Dat gevoel hebben we elke dag weer als we beseffen dat we hier wonen. Ken je die heimwee nog van vroeger, als je een week op kamp moest, maar niets liever wilde dan naar huis gaan? Dat je lag te huilen in de nacht? Zo voelt het als er een potentiële koper voor onze deur staat. Stel je eens voor dat iemand je een arm afhakte. Of dat je met je hoofd onder water wordt gehouden en je al je zuurstof op hebt gebruikt. Dat is een bescheiden beschrijving van waar we doorheen gaan.
Alleen... jullie hebben zelf dat huis gekocht
Ja. Klopt. En een mooi huis wordt het ook wel. Maar er komt nog wel meer bij kijken dan een mooi huis hebben. De stress eromheen. Het missen van ons huidige plekje. En het was ook nodig, want op 70 m2 leven met vijf mensen, dat is echt heel lastig. Vroeger... ja, toen ging dat wel. Of ook niet. Maar wij vinden het moeilijk. En we willen graag een paar meter extra zodat we elkaar niet continu voor de voeten lopen. Dus kochten we een groter huis. Maar dat was pas nadat we daadwerkelijk álles hadden geprobeerd om hier te kunnen blijven, tot een inzamelingsactie aan toe (waar je wonderbaarlijk veel boze gezichten om krijgt... Nederland is wat inconsequent wat geld uitgeven betreft, maar dat is een ander verhaal).
Kortweg
We moeten verhuizen. En we gaan de ruimte heel erg op prijs stellen. Maar onze straat, die we met heel erg veel pijn in het hart gaan verlaten, gaan we missen. Want dit is thuis. En dat zal het altijd blijven.
zondag 17 april 2011
De verbouwing in het algemeen
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg4CcQfAMxJFsm6730qYBkRVXsbY4DaxhUXAy-IbugXzPDixCL6so2zfTKgN1L9G6Me7sJTyldsVBLIrlL0JylJFUwm0TTlb-nMtVtgJzBmClcJm6MBDvnBX-Z4ZR-UJcxJY1EnDGjnqDnH/s200/Keuken+-+Gasplaat+%252B+spoelbak+aangesloten.jpg)
Maar we hebben toch weer het een en ander afgemaakt. De begane grond is inmiddels bewoonbaar, afgelopen week hebben we de laatste dingetjes van de keuken afgemaakt. De over is aangesloten, de afzuigkap heeft stroom, de gasplaat zit erin... alleen de gootsteen mist nog een rubbertje dus die zit er wel in, maar je kunt er niets in wegspoelen en we moeten nog verlichting boven het aanrecht maken. Alles staat klaar, dus dat zal niet meer zo heel lang duren. Afgelopen week hebben we dan ook voor het eerst met z'n vijven gedineerd aan de Haydnlaan (ovenmaaltijd, beetje behelpen, lang leve de plastic bakjes, maar goed).
Badkraan
Een leuk ding is de badkraan in de badkamer aan de achterzijde van het huis. Joop en René hebben heel hard gewerkt om een plank en betegeling onder het raam af te krijgen, zodat daar de badkraan op gemonteerd kon worden. Het is een loeidure designkraan, die we voor €68,00 op de veiling hebben gekocht. Toen we 'm opzochten op internet bleek het om een Teuco van bijna €2000,00 te gaan. Dat zijn natuurlijk mooie dingen. Hoe dan ook, René heeft 'm geïnstalleerd en hoewel de badkamer verder alleen bestaat uit afgebikt steen, beton, stof en troep, haalt dit glimmertje de boel helemaal op :-)
We winden er geen doekjes om dat we in dit huis een regelrechte budgetverbouwing houden. En de kunst is om voor weinig wel een heel chique resultaat te behalen. Dat lukt (zie kraan hierboven) dus best heel aardig. We hebben op veilingen en Marktplaats echt loeigoede koopjes gedaan, denk aan de kraan, heel mooie stoelen, de isolatie voor het halve huis, bad, wc's, potten verf en ga zo maar door. Maar er zijn ook een paar zaken die echt heel goed moeten zijn, en omdat we op veel dingen zoveel uitsparen, vinden we het terecht om in die zaken wel wat geld te stoppen. Een mooi voorbeeld is bijvoorbeeld de vloer in de huiskamer, het superglad gestucte plafond, en de inbouwkast in de slaapkamer. Die laatste wilden we heel graag, want het is niet alleen een supergoede benutting van de ruimte, we wilden ook liever geen standaard kast tegen de muur zetten. De inbouwkast wordt vakkundig in elkaar gezet door onze super-aannemer Driessen, en het resultaat mag er wezen! Op deze foto nog zonder deuren, maar met is hij helemaal mooi. Foto volgt nog...
In juni moet de eerste verdieping ook klaar zijn, want dan moet de Magdalenastraat leeg. Langzaamaan wordt het dus tijd om de eerste spulletjes naar de Haydnlaan te verhuizen. Er staan hier vast vier kratten met boeken klaar... dat is het makkelijkste om mee te beginnen. Met pijn in het hart, dat wel.
zondag 27 maart 2011
Keuken
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiC025DZ-czctHGCg4p0VOvT2AD54e4SLQkQ4-pDH9yX0PJ9mXSwDtKmGD-GUdpQEKBN8yYRK4gek1UfDJlBIoXD4YOHpHWrhp7BzTPh5H726ft77JNAmyck0zl9RpJl7tSuXOEU-We9plf/s320/SP_A0145.jpg)
Ondanks de witte fronten en de mooie greepjes, bleef het letterlijk een open keuken. In die zin dat je er van bovenaf letterlijk in kon kijken. Tot op de bodem. Want het aanrechtblad, dat moest nog geleverd worden. En woensdag was het dan zover. Om een uur of twee stond er een man met een grote auto voor de deur, die onze werkbladen tevoorschijn toverde.
Beide bladen heeft hij met Joop meteen op de keukenkasten gelegd, en het resultaat mag er zijn! Het ziet er echt heel mooi uit en we zijn superblij met zulks stevige, robuuste, slijtvaste, onderhoudsarme, MOOIE werkbladen!
maandag 21 maart 2011
Gestaag...
We beginnen met de badkamer. Daar zijn nog wat stukken muur gladgebikt, zodat er straks een laag stucwerk overheen kan. René en Joop hebben het bad van Zeist naar Utrecht verhuist en vast het nodige op maat gemaakt. Aan de achterzijde onder het raam komt een brede rand met een inbouwkraan (nog steeds trots op, veilingmazzeltje!) Het bad past precies in de badkamer en er mag dan ook geen millimeter teveel stuc op de muur gesmeerd worden. Het ziet er in ieder geval wel erg leuk uit, ook al is er nog niets afgewerkt. We hebben straks in ieder geval een poedelplek.
De slaapkamers komen ook deze week aan de beurt. Joop heeft het hele (foeilelijke) bruine kozijn op de toekomstige kinderkamer voorzien van een flinke lik witte verf, waardoor het enorm is opgeknapt. Op beide slaapkamers zitten alle stucplaatjes tegen muren en plafonds, en vanaf vandaag komt 'onze' Willem een inbouwkast maken in de ouderslaapkamer. Als dat af is, kan de stucadoor komen om de boel recht te trekken. Lekker gevoel. Dan rest ons alleen nog een zoektochtje naar vloerbedekking.
Behalve dit soort klussen, worden er ook een hoop kleine dingetjes gedaan: handvaatjes op de keukenkastjes, de klus-klinken worden vervangen door jaren-dertig-klinken en de laatste restjes electra worden in dozen gestopt en voorzien van afdekplaatjes. Het begint echt steeds meer op een bewoonbaar huis te lijken. We hebben zelfs een paar stoeltjes aangeschaft, voor in de huiskamer! Gordijnen liggen ook al klaar, maar voor we die ophangen, moeten we eerst nog eens goed de bezem/dweil/zeem door het huis halen.
Kinders
De kindertjes hebben het tot zover wel goedgekeurd. Volgens Isin is het huis echt heel 'schoon' en dat bevalt hem prima. Nim maalt niet zo om schoon of niet schoon, die ploft overal wel neer. Maar het is voor ons wel fijn dat mevrouw nu gewoon op haar gat op de vloer kan gaan zitten en lekker een kist speelgoed leeg kan schudden :-)
zondag 20 februari 2011
zaterdag 12 februari 2011
Huiskamer af, deel II
De écht leuke dingen die een kamer een kamer maken, zijn natuurlijk lampjes en een paar liter verf tegen de muur. Glom de vorige keer alles nog van de fix 'n finish, zijn de muren deze keer mooi mat wit en mat zandkleur. Want ja, we hebben geverfd!
Dat verven was wel nodig, want aankomende maandag komt Bruynzeel de vloer leggen. En we willen natuurlijk geen verfspetters op onze kersverse visgraatvloer, dus we hebben hard gewerkt om een en ander op tijd af te krijgen.
Platen
Eerst de vloerplaten. Dat ging nog best snel! Dat was ook de bedoeling, want vrijdag kwam een meneer van Bruynzeel checken of we die platen wel netjes recht hadden gelegd, en wat bleek? Op een klein puntje na was dat nog wel het geval ook! Goed, daar haalt de vloerenlegger van Bruynzeel even een schuurapparaat overheen en dan kan ie verder. Fijn!
Muren en plafond
Maar goed, het ging niet zozeer om de vloerplaten, dat hadden we al in een eerdere blog besproken, het ging om de verf. Joop vond het leuk om eens te verven in plaats van te slopen, te slijpen en te schuren. Eindelijk een keer iets zonder stof. Hoewel er nog wel een laagje extra gesmeerd moet worden, mag het resultaat er gelijk wezen. Wat een verschil met alleen dat laagje stuc. En leuk om te zien dat er nu een subtiel kleurtje op de muur zit. En ja, verder is het wit. Wit? Han en René? WIT? Inderdaad. We hebben bedacht dat we nu wel toe zijn aan wat rust en harmonie in huis, dus we gaan voor basics. Na het volle, kleurrijke huisje waar we nu inzitten, willen we onszelf wel eens een beetje naturelle geven. Dus wit met zand.
Lampjes en keuken
En voordat de vloer komt, moet ook de keuken op zijn plek staan. Vorige keer hadden we de bovenkastjes al hangen (wat een beschaving in zo'n puinhoophuis... kastjes!) en nu gingen we dus gestaag verder met de onderkant. Dat is best een klusje, want het moet precies waterpas zijn, omdat anders het aanrechtblad er niet op kan. Dus dat betekent schroeven, plaatsen, en dan een heleboel stellen. Afijn, dat lukt ook al heel aardig. En omwille van het opruimen van de kamer plakken we ook meteen de deurtjes eraan. Want hoe meer troep er weg is uit de huiskamer, hoe makkelijker ze de vloer erin kunnen leggen.
Boven de keuken hebben we een paar spotjes gepland. Ook erg leuk: de aansluitingen zaten er al, evenals de gaten om ze in te stoppen. Zelfs de schakeldraden staken vrolijk uit de muur. Dus wat houdt je dan tegen om de lampjes zelf in het plafond te klikken? Niets. En dat staat chique! Net als eindelijk een échte schakelaar op de muur, met 'n heus stopcontact!
Dat verven was wel nodig, want aankomende maandag komt Bruynzeel de vloer leggen. En we willen natuurlijk geen verfspetters op onze kersverse visgraatvloer, dus we hebben hard gewerkt om een en ander op tijd af te krijgen.
Platen
Eerst de vloerplaten. Dat ging nog best snel! Dat was ook de bedoeling, want vrijdag kwam een meneer van Bruynzeel checken of we die platen wel netjes recht hadden gelegd, en wat bleek? Op een klein puntje na was dat nog wel het geval ook! Goed, daar haalt de vloerenlegger van Bruynzeel even een schuurapparaat overheen en dan kan ie verder. Fijn!
Muren en plafond
Maar goed, het ging niet zozeer om de vloerplaten, dat hadden we al in een eerdere blog besproken, het ging om de verf. Joop vond het leuk om eens te verven in plaats van te slopen, te slijpen en te schuren. Eindelijk een keer iets zonder stof. Hoewel er nog wel een laagje extra gesmeerd moet worden, mag het resultaat er gelijk wezen. Wat een verschil met alleen dat laagje stuc. En leuk om te zien dat er nu een subtiel kleurtje op de muur zit. En ja, verder is het wit. Wit? Han en René? WIT? Inderdaad. We hebben bedacht dat we nu wel toe zijn aan wat rust en harmonie in huis, dus we gaan voor basics. Na het volle, kleurrijke huisje waar we nu inzitten, willen we onszelf wel eens een beetje naturelle geven. Dus wit met zand.
Lampjes en keuken
En voordat de vloer komt, moet ook de keuken op zijn plek staan. Vorige keer hadden we de bovenkastjes al hangen (wat een beschaving in zo'n puinhoophuis... kastjes!) en nu gingen we dus gestaag verder met de onderkant. Dat is best een klusje, want het moet precies waterpas zijn, omdat anders het aanrechtblad er niet op kan. Dus dat betekent schroeven, plaatsen, en dan een heleboel stellen. Afijn, dat lukt ook al heel aardig. En omwille van het opruimen van de kamer plakken we ook meteen de deurtjes eraan. Want hoe meer troep er weg is uit de huiskamer, hoe makkelijker ze de vloer erin kunnen leggen.
Boven de keuken hebben we een paar spotjes gepland. Ook erg leuk: de aansluitingen zaten er al, evenals de gaten om ze in te stoppen. Zelfs de schakeldraden staken vrolijk uit de muur. Dus wat houdt je dan tegen om de lampjes zelf in het plafond te klikken? Niets. En dat staat chique! Net als eindelijk een échte schakelaar op de muur, met 'n heus stopcontact!
vrijdag 4 februari 2011
Huiskamer - af, deel I
Heel erg leuk natuurlijk, maar laten we bij het begin beginnen! Joop is druk bezig geweest met koplatten (zeg ik het nou goed? Ik hoop het maar, in gewoon Nederlands: deurposten). Die zaten er ooit wel, maar zijn door al het sloopwerk behoorlijk verloren gegaan en toen we de muren lieten stucen, is het meeste spul definitief verdwenen. Dus hadden we nieuwe postjes nodig. Ook al zijn ze nog niet geverfd, het toont wel een heel stuk huiselijker met zo'n stukje hout om de deur.
Stuc
Keuken
En dan is het de beurt aan de keuken. Voordat Bruynzeel de vloer komt leggen, moet er een stuk van de keuken in huis staan. Eerst trok René nog even gauw de elektra door het plafond, zodat we straks licht op ons 'smeereiland' hebben, en daarna gingen hij en Joop bezig met het plaatsen van de bovenkasten. Dat was wel een heel raar gezicht, om ineens kastjes te zien hangen in deze bouwval. En tegen zo'n strak muurtje nog wel! Zaterdag gaan we verder met het plaatsen van de onderkasten, en dan is dat klaar voor de vloer. Als het goed is brengen ze dan ook een vaatwasser langs, dus langzaamaan komt er steeds meer beschaving op de begane grond :-)
Vloer
Voor dinsdag moeten de vloerplaten erin liggen. Dan komt onze langverwachtte visgraat eraan! Men heeft er een week (!) voor uitgetrokken om het ding in ons huis te puzzelen... we zijn ontzettend benieuwd naar hoe ze dat gaan doen en vooral naar het resultaat. En als we er een poosje naar gekeken hebben, gooien we er gauw een paar misdrukken van sinaasappelsappakken overheen, om te voorkomen dat ie beschadigd. Maar dat mag de pret niet drukken.
maandag 17 januari 2011
Plafonds dicht
Fijn! Eindelijk, eindelijk is het balkon gemaakt! Leuk hoor, zo'n balkonnetje boven een deel van de woonkamer, maar als het lekt, ben je gewoon de sjaak. Dan sijpelt het (smelt)water met liters naar binnen. Erg leuk voor je plafond en voor de balken die er direct onder liggen.
Het was dan ook de bedoeling om het balkon te laten maken. In december al. Maar ja, in december werd het vies. En koud. Heel koud. En als het heel koud is, dan kan de man van het lood en de balkondingen het balkon dus niet maken. En zodoende moesten we wachten tot het een week niet vroor. Gelukkig is die week nu geweest en hebben we - hulde! - nieuwe plaatjes op het balkon liggen en blijft het binnen droog!
Voordeel
En wat is nu het voordeel van het feit dat het niet meer lekt in de huiskamer? Precies, dat we eindelijk de plafonnetjes dicht konden maken. Daar hebben we een poos op zitten wachten. Want zonder dicht plafond kan er geen stucadoor komen om het dicht te pleisteren. En als de stucadoor niet is geweest, kunnen we niet verven. Als we niet kunnen verven, kunnen we geen vloerplaten leggen. En zonder vloerplaten geen keuken plaatsen, en zonder keuken kan de visgraatvloer er niet in.
Er hing dus nogal wat af van dat balkonnetje. Maar nu is het dus zover: vrijdag en zaterdag komt er een meneer het plafond stucen. En dat komt ie ook nog eens heel mooi doen, in de kamer, de keuken en de gang! Met zo'n mooi jaren '30 randje rondom. We kijken er ontzettend naar uit en zijn natuurlijk erg nieuwsgierig naar het resultaat. Al vinden we dit bruinige stucplaten plafonnetje ook al erg mooi.
Het was dan ook de bedoeling om het balkon te laten maken. In december al. Maar ja, in december werd het vies. En koud. Heel koud. En als het heel koud is, dan kan de man van het lood en de balkondingen het balkon dus niet maken. En zodoende moesten we wachten tot het een week niet vroor. Gelukkig is die week nu geweest en hebben we - hulde! - nieuwe plaatjes op het balkon liggen en blijft het binnen droog!
Voordeel
En wat is nu het voordeel van het feit dat het niet meer lekt in de huiskamer? Precies, dat we eindelijk de plafonnetjes dicht konden maken. Daar hebben we een poos op zitten wachten. Want zonder dicht plafond kan er geen stucadoor komen om het dicht te pleisteren. En als de stucadoor niet is geweest, kunnen we niet verven. Als we niet kunnen verven, kunnen we geen vloerplaten leggen. En zonder vloerplaten geen keuken plaatsen, en zonder keuken kan de visgraatvloer er niet in.
Er hing dus nogal wat af van dat balkonnetje. Maar nu is het dus zover: vrijdag en zaterdag komt er een meneer het plafond stucen. En dat komt ie ook nog eens heel mooi doen, in de kamer, de keuken en de gang! Met zo'n mooi jaren '30 randje rondom. We kijken er ontzettend naar uit en zijn natuurlijk erg nieuwsgierig naar het resultaat. Al vinden we dit bruinige stucplaten plafonnetje ook al erg mooi.
donderdag 6 januari 2011
Stuc, stuc, stuc
Dat stucwerk, dat is wel wat. Ineens ziet het er allemaal een stuk rooskleuriger uit in huis. Huis ja, hiervoor durfden we het nog geen huis te noemen. Dat is het nu natuurlijk ook nog niet, maar zo'n glad wandje maakt van een bouwval ineens toch een potentiële huiskamer en dat geeft een goed gevoel.
Eén muur...
Eerst kreeg de lange muur in de huiskamer een laagje. Wauw. Van lappendeken naar mooie wand. En wat een stuk muur is het dan ineens! Zoveel muur hebben we de afgelopen jaren in onze huisjes niet gezien. Nu het zo gladgetrokken is, zijn we heel blij dat we de moeite hebben genomen (en het besluit!) om de twee schouwen weg te halen. Echte cultuurbarbaren, ja! Maar qua indeling zaten ze verschrikkelijk in de weg en om nou te zeggen dat het schoonheden waren... nee. Even genieten dus. Geniet even mee. Neem de tijd. Doen wij ook. Nouja, figuurlijk gezien dan.
Twee muren...
De muur er tegenover, waar nu nog maar een enkel deurtje inzit, kreeg ook een behandeling. Nu is de deur van de kamer en-suite die er ooit zat, écht verdwenen. Tenminste, als je in de kamer staat dan. In de gang zie je nog wel een stukje zitten in de vorm van gipsbeton. Maar dat gaat binnenkort ook verdwijnen.
En verder?
Verder zitten we niet stil natuurlijk. Behalve muurtjes gladstrijken, worden er ook de nodige muren voorzien van stucplaten, isolatie (omgekeerde volgorde, zo slim zijn we dan wel), is er inmiddels afzuiging aangelegd voor eventuele toekomstige stinkpartijtjes op de wc, ligt de buis naar buiten klaar voor de afzuigkap in de keuken en zijn de laatste leidingen op de goede hoogte gebracht om de plafonds dicht te kunnen maken. Natuurlijk hebben we daar ook allemaal klusfotootjes van, maar die mogen enthousiaste lezers een keer zelf komen bekijken als we - ooit - in het klushuis (die naam raakt 't nooit meer kwijt) wonen.
Eén muur...
Eerst kreeg de lange muur in de huiskamer een laagje. Wauw. Van lappendeken naar mooie wand. En wat een stuk muur is het dan ineens! Zoveel muur hebben we de afgelopen jaren in onze huisjes niet gezien. Nu het zo gladgetrokken is, zijn we heel blij dat we de moeite hebben genomen (en het besluit!) om de twee schouwen weg te halen. Echte cultuurbarbaren, ja! Maar qua indeling zaten ze verschrikkelijk in de weg en om nou te zeggen dat het schoonheden waren... nee. Even genieten dus. Geniet even mee. Neem de tijd. Doen wij ook. Nouja, figuurlijk gezien dan.
Twee muren...
De muur er tegenover, waar nu nog maar een enkel deurtje inzit, kreeg ook een behandeling. Nu is de deur van de kamer en-suite die er ooit zat, écht verdwenen. Tenminste, als je in de kamer staat dan. In de gang zie je nog wel een stukje zitten in de vorm van gipsbeton. Maar dat gaat binnenkort ook verdwijnen.
En verder?
Verder zitten we niet stil natuurlijk. Behalve muurtjes gladstrijken, worden er ook de nodige muren voorzien van stucplaten, isolatie (omgekeerde volgorde, zo slim zijn we dan wel), is er inmiddels afzuiging aangelegd voor eventuele toekomstige stinkpartijtjes op de wc, ligt de buis naar buiten klaar voor de afzuigkap in de keuken en zijn de laatste leidingen op de goede hoogte gebracht om de plafonds dicht te kunnen maken. Natuurlijk hebben we daar ook allemaal klusfotootjes van, maar die mogen enthousiaste lezers een keer zelf komen bekijken als we - ooit - in het klushuis (die naam raakt 't nooit meer kwijt) wonen.
Abonneren op:
Posts (Atom)